• Zaburzenia czynności przysadki

    Zaburzenia czynności przysadki

    Zaburzenia czynności przysadki obejmują stany niedoczynności i nadczynności. Mogą one zależeć od zmian chorobowych w obrębie samego gruczołu, jak i w obrębie ośrodków mózgowych zarządzających czynnością przysadki. Skutki niedoczynności części gruczołowej przysadki objawiają się spadkiem aktywności i zanikiem gruczołów obwodowych pozostających pod wpływem tropowych hormonów przysadkowych. Objawy zależą od stopnia niedoczynności i tego, czy dotyczy …
  • Wpływ hormonów na rozwój dziecka

    Wpływ hormonów na rozwój dziecka

    Zdolność do wzrostu i rozmnażania się jest podstawową cechą żywej materii, występującą u wszystkich organizmów jednokomórkowych. Organizm wielokomórkowy powstaje również z jednej komórki — zapłodnionego jaja przez wielokrotny podział na komórki potomne, przez wzrost tych komórek i dzielenie się. W miarę jak komórki potomne ulegają wyższemu stopniowi zróżnicowania i specjalizacji na tkanki i narządy, tracą …
  • Co robić w niedoczynności tarczycy?

    Co robić w niedoczynności tarczycy?

    Gdy można zapobiec tym bardzo ciężkim skutkom niedoboru hormonu tarczycy? Trzeba tutaj z całą mocą podkreślić, że leczenie jest bardzo proste, tanie i dostępne dla każdego. Umiemy już zapobiegać występowaniu wola endemicznego. Sporządzono specjalne mapy, na których zaznaczono okolice, w których nie występuje jod w podłożu. Na te tereny kierowana jest do sprzedaży sól kuchenna …

Posts Tagged ‘roztwór cukru’

Stężenie glukozy we krwi

Stężenie glukozy we krwiW miarę podwyższania się stężenia glukozy we krwi nerka nie może zatrzymać tej glukozy, która się przesącza przez kłębki nerkowe, gdyż kanalik nerkowy, w którym normalnie glukoza znajdująca się w tzw. moczu pierwotnym jest ponownie wchłaniana do krwi, nie jest w stanie przepuścić zwrotnie tak dużej ilości glukozy, w tak wysokim stężeniu. Zdolność nerki do zwrotnego wchłaniania cukru przeważnie wynosi od 1,8 do 2 g na 1 litr. Jeżeli poziom glukozy w pierwotnie przesączonym moczu jest wyższy niż te wartości, to część przesączonego, nie wchłoniętego zwrotnie cukru ucieka z ustroju w moczu. Ponadto roztwór cukru wywiera działanie osmotyczne, tj. wiąże wodę, dlatego chory na cukrzycę oddaje bardzo duże ilości moczu. Wszystkie te fakty wskazują na to, że insulina jest jednym z podstawowych ogniw układu decydującego o rozrządzie energii w ustroju, jest to hormon niezbędny dla prawidłowego przebiegu przemiany materii w komórce. Jeżeli dopływ energii w postaci glukozy nie jest zapewniony, jeżeli procesy utlenienia i spalania w komórce są zaburzone, wtedy również procesy syntezy białek, a więc procesy wzrostu muszą ulec zahamowaniu. W tym sensie niektórzy nazywają insulinę nawet hormonem wzrostowym. Innymi słowy można powiedzieć, że insulina umożliwia proces wzrostu. W nieobecności insuliny hormon wzrostu nie jest w stanie wywrzeć swojego działania wzrostowego, jakkolwiek bezpośrednie działanie hormonu wzrostu jest antagonistyczne w stosunku do działania insuliny, insulina bowiem obniża poziom cukru w płynie zewnątrzkomórkowym, a hormon wzrostu go zwiększa, insulina zwiększa transport glukozy do wnętrza komórki i jej zużycie, natomiast hormon wzrostu jakby blokuje spalanie glukozy, ułatwiając inne reakcje metaboliczne, głównie syntezę aminokwasów.