• Przepuklina – podstawowy podział

    Przepuklina – podstawowy podział

    W medycynie kształtuje się następujący podział przepukliny, która w ostatnim czasie jest całkiem popularną dolegliwością. Otóż wyróżnia się przepuklinę odprowadzalną. Zwykle w tym przypadku zdarza się, że zawartość jest ręcznie odprowadzana do jamy brzusznej. Innym rodzajem jest przepuklina nieodprowadzalna. W tym przypadku z kolei nie ma odprowadzania zawartości, ale z drugiej strony jeszcze nie istnieje …
  • Nadmiar hormonu wzrostu

    Nadmiar hormonu wzrostu

    Nadmiar hormonu wzrostu, najczęściej spowodowany przez nowotwór zbudowany z komórek przysadki produkujących ten hormon, objawia się przyspieszeniem tempa wzrostu. Często we krwi podwyższa się poziom cukru i może dojść do objawów cukrzycy. W wielu przypadkach ulega opóźnieniu dojrzewanie płciowe, gdyż nadmiernemu wydzielaniu hormonu towarzyszy często niedostateczne wytwarzanie innych hormonów przysadkowych, przede wszystkim gonadotropowych. Dopóki chrząstki …
  • Wzrost pracy serca

    Wzrost pracy serca

    Wzrost wykonywanej pracy wymaga odpowiednio większego dopływu energii. Pod wpływem adrenaliny następuje wzrost poziomu glukozy we krwi dzięki wzmożonemu rozpadowi glikogenu w wątrobie. Zasoby kaloryczne wątroby mogą pokrywać tylko doraźnie i na krótki czas potrzeby ustroju. Główny magazyn energetyczny tkanka tłuszczowa reaguje jednak również na dopływ adrenaliny i oddaje szybko do krwi drugie paliwo tkankowe …

Posts Tagged ‘roztwór cukru’

Stężenie glukozy we krwi

Stężenie glukozy we krwiW miarę podwyższania się stężenia glukozy we krwi nerka nie może zatrzymać tej glukozy, która się przesącza przez kłębki nerkowe, gdyż kanalik nerkowy, w którym normalnie glukoza znajdująca się w tzw. moczu pierwotnym jest ponownie wchłaniana do krwi, nie jest w stanie przepuścić zwrotnie tak dużej ilości glukozy, w tak wysokim stężeniu. Zdolność nerki do zwrotnego wchłaniania cukru przeważnie wynosi od 1,8 do 2 g na 1 litr. Jeżeli poziom glukozy w pierwotnie przesączonym moczu jest wyższy niż te wartości, to część przesączonego, nie wchłoniętego zwrotnie cukru ucieka z ustroju w moczu. Ponadto roztwór cukru wywiera działanie osmotyczne, tj. wiąże wodę, dlatego chory na cukrzycę oddaje bardzo duże ilości moczu. Wszystkie te fakty wskazują na to, że insulina jest jednym z podstawowych ogniw układu decydującego o rozrządzie energii w ustroju, jest to hormon niezbędny dla prawidłowego przebiegu przemiany materii w komórce. Jeżeli dopływ energii w postaci glukozy nie jest zapewniony, jeżeli procesy utlenienia i spalania w komórce są zaburzone, wtedy również procesy syntezy białek, a więc procesy wzrostu muszą ulec zahamowaniu. W tym sensie niektórzy nazywają insulinę nawet hormonem wzrostowym. Innymi słowy można powiedzieć, że insulina umożliwia proces wzrostu. W nieobecności insuliny hormon wzrostu nie jest w stanie wywrzeć swojego działania wzrostowego, jakkolwiek bezpośrednie działanie hormonu wzrostu jest antagonistyczne w stosunku do działania insuliny, insulina bowiem obniża poziom cukru w płynie zewnątrzkomórkowym, a hormon wzrostu go zwiększa, insulina zwiększa transport glukozy do wnętrza komórki i jej zużycie, natomiast hormon wzrostu jakby blokuje spalanie glukozy, ułatwiając inne reakcje metaboliczne, głównie syntezę aminokwasów.